• Hoorn, 22 december 2010
• Mijn persoonlijke verhaal over het auto ongeval in de Ardennen, de bescherming van mijn Engelen, mijn Exit Point, en de vele inzichten die volgden;

Lieve Familie van het Licht,

Zoals velen van jullie weten hebben we afgelopen weekend, 17-19 december, ons Engelentherapie Weekend in de Ardennen gehad, en na een mooi liefdevol weekend met de Engelen, wilden we zondag iets vroeger vertrekken vanaf ons dik besneeuwde verblijf in Heyd (Durbuy).

Eenmaal ingepakt en ingeladen vertrokken wij om 15.40 uur vanuit het dorp Heyd met een 2-tal auto's... Voorop reed ikzelf met mijn auto en daarbij de 2 Nederlandse deelnemers en daarachter de auto van Annemie (zonder winterbanden)... We namen de alternatieve route, aanbevolen bij hevige sneeuwval, waar slechts 1 afdaling van 14% de uitdaging bleek om vervolgens op de provinciale weg naar Aywaille en Luik te komen.

Zoals gezegd, ik voorop... goed in de nieuwe winterbanden, versnelling in de 1e en zonder gas geven stapvoets naar beneden... 1 blik in de achteruitkijk spiegel liet ons weten dat het bij Annemie niet vlekkeloos ging... sneller glijdend en slippend naderde zij onze auto al steeds rapper op de helling naar beneden, waardoor ik iets ruimte wilde maken... Onze auto had net iets meer grip en het dalen lukte ons geweldig. Echter, in een flauwe bocht naar links bleek ook mijn auto onbestuurbaar en gleden we steeds meer naar rechts, helaas de kant waar de berg stijl naar beneden liep en kwamen helaas naast het wegdek terecht. Als in een "Slow Motion" voelden wij de auto naar rechts wegzakken, steeds verder om vervolgens zijdelings naar beneden te rollen, eerst op de rechterflank, daarna over het dak (de voorruit brak naar binnen), daarna op de linkerzijde (bij het omhoogkomen spatte mijn zijruit eruit en constateerde ik dat mij hoofd buiten de autoruit was, om tenslotte weer op de 4 wielen terecht te komen... stilte... zo'n enkele meters lager dan de weg waarop we reden.

Direct voelde ik een helse pijn in de nek... dit leek goed mis. Angelique en Femma de Nederlandse deelnemers konden al direct ongedeerd uit de auto komen, maar ikzelf voelde dat mijn nek een enorme klap had gekregen. Ik kreeg mijn zogenaamde EXITPOINT: Een stem uit hogere dimensies vroeg mij letterlijk: "Wil je naar de andere zijde, of blijf je hier?" Ik bevestigde dat ik HIER wilde blijven, omdat ik nog veel Engelenwerk te doen heb... en ja, ook mijn dierbaren in Nederland wisten natuurlijk van niets. Direct na mijn bevestiging om hier op Aarde te blijven werden er Engelenringen om mij heen geplaatst... De healing begon al.

Na circa 15-20 minuten arriveerden 2 ambulances en de brandweer en werd alles in het werk gesteld om mij te stabiliseren, met nekkraak en stabilisatoren die tussen mijn bestuurderstoel en rug werden geplaatst.
Na veel riemen en gespen werd ik door brandweer en doktoren uit de auto bevrijd en op een brancard naar boven gehaald vanuit de dikke sneeuw, zo'n 8 meter omhoog waar de ambulance klaar stond.
De eerste controles vonden plaats in de ambulance en enkele minuten later ging de ambulance met gillende sirenes naar het hospitaal in Marce-en-Femenne... Ik was al die tijd bij bewustzijn en dacht... zo, 'die hebben haast'... 't zal niet goed zijn.

In het hospital werd een CT-scan gemaakt voor mijn hersenen, schedel en nekwervels... later nog wat radiologie vanwege pijn op de borst en de thorax... Nu is mijn Frans erbarmelijk slecht, dus ik begreep niets van de onderzoeken, totdat een paar uur later een Afrikaanse dokter in gebroken Engels mij kwam vertellen dat ik mocht proberen te gaan staan... dat lukte. Het enige wat ik nog mocht meemaken was een handdruk en werd overgedragen aan een Frans sprekende dame die mij een tasje aanreikte met mijn kleding erin... Ik snapte er niets van.
Ik kreeg een andere comfortabele kraag om mijn nek en vervolgens een CD met brief voor mijn huisarts... Alles in het Frans, en dan??? Wat was nu dan de bedoeling?

Ik voelde in mijn zakken en het eerste dat ik in handen had was een pakje sigaretten... tevens een bordje "Sortie", en dat herkende ik nog wel met mijn gebrekkige Frans, dus ik liep als verdwaasd naar buiten... eerst maar een sigaretje.

Tijdens mijn sigaretje voelde ik in de andere zak mijn GSM... ingeving: bel de anderen, waar zijn ze?
Angelique bleek in hetzelfde ziekenhuis vanwege polsklachten en ook zij kwam naar buiten lopen... ongedeerd. Femma, aan de telefoon, bleek met Annemie... die glijdend en slippend haar weg naar beneden gehaald bleek te hebben, weer terug te zijn gekeerd naar ons weekendverblijf... Boda.

Okay, wat gaan we dan nu doen? Iedereen spreekt hier Frans en ik niet. Inmiddels Angelique weer tegen gekomen en ons gevoel zei... ook terug naar Boda in Heyd. Mijn oog viel op een nummer van Taxi Verrecas, dus ik bellen... deze bejaarde meneer bleek de beschikking te hebben over een 4 wiel aangedreven Jeep en wilde ons voor 90 euro wel weer naar Heyd (Durbuy) brengen.
Aangekomen in Heyd volgde de hereniging met de anderen... Gerard en Netty, gastheer en gastvrouw van Boda hebben zelfs onze bedden klaar gezet voor langer verblijf en andere mensen uit het dorp waren afgedaald met een trekker om alle bagage uit mijn autowrak te halen.

Rond 22.00 uur in de avond, zó´n 7 uur later was iedereen dus weer terug in de hoeve en kwamen de emoties. Hoewel ik nog altijd niet wist wat ik zelf nu exact mankeerde, stelde ik voor om alle Engelen van Heling aan te roepen en onze fysieke en emotionele pijn te verlichten... We hadden nog wat rode en witte wijn over (prima pijnstiller en slaapmiddel), dus na 2 glaasjes wijn heb ik mijn bed opgezocht.
Maandag alles geregeld met onze reisverzekering en de Europese Alarmcentrale, de berging voor het autowrak en onze repatriëring naar Nederland... Een Arts van de ANWB in Nederland wilde eerst alles checken, dus er volgden 2 lange dagen van wachten, maar uiteindelijk werden we dan gisteren om 18.00 uur opgehaald door een luxe Ambulance/taxi uit Antwerpen, die ons naar Nederland zou vervoeren. Om klokslag 22.22 uur kwam ik thuis in Noord/Holland, dus dit moest een Engelen zegen zijn. Eindelijk een warme douche en na 2 dagen de resten met glassplinters uit mijn haar verwijderen.

Vanmorgen om 11 uur zou ik een afspraak hebben met mijn Nederlands sprekende arts in Hoorn, en om klokslag 11 minuten over 11 werd ik binnen geroepen... 11.11 uur... weer een Engelen zegen!!!
De dokter bekeek mijn medisch verslag en later de CD met foto´s en de CT/scan... Alles was goed, geen bloedingen of hersenbeschadigingen, geen schedelbasis fractuur, nekwervels waren in orde, de ribben op zijn plaats en geen klaplongen... Hoewel mijn hoofd door de zijruit is gegaan, zijn er wat kleine snijwondjes onder mijn haar en heb ik wat spierpijn.
Mijn gezicht is ondanks het vele glas gespaard gebleven en ook alle anderen blijken fysiek NIETS te mankeren.

Lieve Vrienden en Vriendinnen... Ik heb dit weekend dus letterlijk mijn EXITPOINT mogen beleven. Ook snap ik nu waarom Danilo, mijn zoontje van 7, op 2 a 3 jarige leeftijd meerdere keren aan iedereen vertelde dat Papa met de auto van de berg is gevallen, en dat de deelnemers tijdens dit weekend een afspraak op zielsniveau hebben gehad...

Als je de Auto ziet en de situatie is het niet voor te stellen dat alle inzittenden hier ongedeerd uit zijn gekomen. Dit is werk van de hoogste macht met hard begeleidend werk van onze Engelen.

Ik wens jullie allemaal mooie en liefdevolle Feestdagen... Je begrijpt dat deze kerst een voor mij een zeer bijzondere kerst zal zijn

Hartegroet, John